We zijn weer thuis. Na twee weken weer heerlijk onder een krachtige en warme douche straal gestaan. Het ontvangst commitee op Schiphol was zo blij ons weer heelhuids terug te zien, dat ze onze geuren voor lief namen.
De terugreis verloopt volgens schema. Via Miami naar Philadelphia en dan naar Schiphol. Peter is zeer te spreken over de service van Britisch Airways ( wij vlogen met US-Airways). In eerste instantie gelooft hij het niet, maar toen wij nogmaals langs onze pier liepen, vond hij dat US-Airways ook goed was.
Het laatste deel van onze vlucht hebben we wat geslapen. Van de zeven en half uur hebben we de helft meegekregen, de rest hebben wij in lichte coma doorgemaakt. Op Schiphol stonden de spandoeken op ons te wachten en na de nodige knuffels, zoenen en weggepinkte traantjes hebben wij allen bij Roy thuis nog nagekletst en sterke verhalen opgehangen.
(daarna een douche en een uur in bad gezeten. Moest twee keer water verversen en nog steeds komt er Haitiaanse stof uit mijn haar)
Het zit er op en wij drieen hebben de intentie om nog een keer naar Haiti te gaan. Het land en zijn mensen kruipt onder je huid. Wie weet, misschien in 2013?
Sponsoren, vrienden, familie en meelevenden, dankzij jullie support hebben wij dit kunnen doen.
Groetjes en bedankt.
Rein, Roy en Peter.
Terwijl we dit schrijven staan wij niet meer op de stoffige Haitiaanse grond. Het lijkt onwezelijk dat wij twee weken pas/al weg zijn. Zoveel indrukken malen door onze hoofden dat het lijkt alsof wij er veel langer zijn geweest. Zoveel gastvrijheid en persoonlijke contacten dat onbekenden nu vertrouwd voelen.
Vandaag is er een einde gekomen aan een belevenis die ons lang zal bijblijven en bezighouden. Want wat moeten wij het thuisfront vertellen? Hoe maak je duidelijk dat de mensen die wij ontmoet hebben arm, maar trots zijn. Hoe moet je vertellen dat er vele mensen zijn die niet doortastend en in onze ogen niet slim optreden, maar wel een school uit de grond hebben gestampt. Een school met eigen energie voorziening op basis van zonnepanelen en een aggregraat. Een school voorzien van een eigen watervoorziening, eigen sanitaire units, een voertuigenpark. werknemers die leren en doorgroeien. Waar een kleuterschool naast staat. Waar een babyhuis gebouwd wordt. Waar ruim vijftig woningen gefinancierd en gebouwd zijn. En dat allemaal en veel meer door dezelfde Haitiaanse mensen die niet ons werktempo en onze inzichten hebben, maar voorgaande wel allemaal gerealiseerd hebben.
Roy, Rein en Peter hebben veel geleerd. Vooral dat deze mensen respect verdienen. Respect om de manier waar zij zich staande houden in een omgeving waar wij tijdelijk te gast waren.
Wij hebben nog meer respect voor Marijke die dit afgelopen 15 jaar vorm heeft gegeven. Wat een doorzettingsvermogen en wat een drive heeft deze dame. Wij hebben haar leren kennen als een gedreven vrouw die tegenslagen als uitdagingen ziet. Die tegenwerkingen weet om te buigen tot vooruitgang. Die met haar oog voor detail de boel vooruit drijft, die door de mensen in de wijde omgeving als hun bescherm vrouw wordt gezien. Heb je vragen of problemen dan ga je naar mamma Marijke. En men verwacht van haar dat zij overal een natwoord op heeft. Of het nu gaat om gezondheid. financiën, bouwkundige problemen, etc. etc. je gaat naar Marijke toe. Alsof zij super-woman is. Als ik er over na denk hoe ik zou reageren in haar rol. Als mijn omgeving mij op deze manier op een voetstuk plaatst en welke verantwoording men mij dan in mijn schoenen wilt schuiven dan lopen de rillingen over mijn rug. Ik zou dit niet volhouden zonder sterke achterban.
Daarom zeggen wij haar graag onze support toe. Niet alleen de afgelopen weken, maar ook de komende tijd.
Vanmorgen namen wij afscheid van Marijke, Lenie, Marleen, Jean-Max, Abiagille, Anthonio, mevrouw SlofSlof en al die andere kanjers en trotse mensen. Ons reisverslag volgt zodra wij weer in Nederland zijn. Zaterdag 9:30 hopen wij te landen in Amsterdam. Onze eerste missie is terug te zijn bij onze gezinnen. De tweede missie is een warme douche.
Rest ons om vandaag met een citaat af te sluiten.
” One sees clearly only with the heart. Anything essential is invisable to the eyes” (the Little Prince, 1943)
Tja, nu ik dit schrijf is het eigenlijk alweer voorbij. Morgen om 4:00 staan wij op om eerst twee uur achter in de vrachtwagen te staan, richting Port au Prince. Daarvandaan vliegen wij via Miami naar Philidelphia en uiteindelijk naar Schiphol. Daar komen wij zaterdag om 9:30 aan.
Maar terug naar vandaag. Peter en Roy gingen snel aan de slag om Anthonio de laatste tips en tricks op schildergebied te leren. Waarmee je verf verdunt, hoe je met puimsteen de betonranden schuurt en hoe de metalen relingen gedaan moeten worden. Anthonio is erg enthousiast. Hij heeft van de schooldirecteur Kempes te horen gekregen dat hij de komende weken halve dagen als schoonmaker blijft werken en de andere helft van de dag gaat schilderen. Indien hij door deze proefperiode komt dan wordt hij de full-time schilder.
Rein zit eerst te balen want het Wireless LAN wil niet werken in de leraren kamer. Met veel gepruts en ge-reset lukt het hem eindelijk om de boel stabiel aan de praat te krijgen. Dit kan ook weer afgevinkt worden. Vol ongeduld zit hij te wachten op Jean-Max en de elektriciens. Eindelijk om 12:30 is de hulp van de elektriciën (Gill) bij de school. Het werk dat hij de vorige dag heeft uitgevoerd voor de waterpomp is afgekeurd en onder leiding van Jean-Max wordt een nieuwe grondkabel ingegraven. De tijd tikt echter snel door waardoor Rein lichte stress heeft of het wel af gaat komen.
In de tussenliggende tijd is er een groepsfoto gemaakt met ruim de helft van alle leerlingen van de school. Langs alle randen van de gallerijen en balkons staan de kinderen enthousiast te zwaaien en te stralen. Wij zijn wederom onder de indruk van hoe groot de school is en wat er allemaal plaats vindt.
Anthonio en Roy hebben een hele schare kinderen om zich heen gekregen. Anthonio gloeit helemaal van trots van de erkenning die hij krijgt voor zijn schilderswerk. Jean-Max prijst hem om zijn nauwgezette werk die kwalitatief beter is dan die van ingehuurde schilders.
De dag schiet voorbij en na de nodige uitleg en druk op de electricien hulp lukt het om een noodinstallatie aan te leggen. Er zijn nog geen montage dozen of aansluitmaterialen geleverd, maar Rein wilt dat er even proefgedraaid wordt met de waterpomp en de niveavlotters in de waterbasins.
Peter en Roy springen bij om de niveaudetectoren in het ondergrondse waterbasin te installeren waarna eindelijk het signaal gegeven wordt dat de elektrische installatie gereed is. Vol spanning staat iederen te kijken of het werkt. Na het ontluchten van de aanzuigbuis komt er een krachtige straal uit de buis. De niveauvlotters worden getest en werken naar behoren. Maar dan is ineens de net-spanning weg. De hoofdzekering vliegt eruit.
De elektricien en zijn aankomen sloffende baas hebben meteen hun mening klaar; kortsluiting. Rein is het daar niet mee eens en weigert om de bedrading overal los te trekken. Met zijn zelf meegenomen multimeter zoekt hij naar mogelijke fouten. Eindconclusie: De zekering is veel te laag voor deze pomp. De elektricien wilt dit eerst niet geloven, maar Jean-Max gebiedt hem om een zwaardere zekering te installeren.
Ondertussen is het al 6 uur in de avond geworden. Peter en Roy hebben de spullen opgeruimd en Rein is tevreden. De installatie werkt. Morgen kan de electricien de installatie definitief aansluiten en zsm de zwaardere zekering installeren.
Alweer een item dat van de To-Do lijst af kan.
Tevreden gaan de drie Klussers4Haiti aan een heerlijke maaltijd. Mevrouw Slof Slof heeft ACRA gemaakt een heerlijke maaltijd waar wij het recept nog van krijgen.
We proberen de indrukken van de tien afgelopen tien dagen de revue te laten passeren. Gelukkig is het donker zodat niet zichtbaar is hoe wij ieder voor zich vermoeid maar tevreden terug kijken.
Morgen vroeg op en op naar huis. Missie 1 is natuurlijk onze gezinnen terug te zien, Missie 2 is een warme douche.
Roy heeft nog geprobeerd of Abigaelle in zijn rugtas past, maar daar zit mevrouw Slof Slof al in.
Groetjes en tot zaterdag.
De Klussers4Haiti.
Om zeven uur gingen Roy, Peter en Rein op pad met Barlande. Hij heeft gisteren al het betonnen vloertje gestort waarop wij het huis gaan bouwen. OK, voor Nederlandse begrippen is het meer een berging, maar hier in Haiti is het een woning.
De afgelopen dagen heeft Madam Christian, de toekomstige bewoonster, 
dagelijks emmertjes cement en bouwelementen op haar hoofd naar de bouwplaats gebracht.
Peter probeert zich meteen aan deze draaggewoonte aan te passen en l
oopt vijf meter met een emmer spijkers op zijn hoofd voordat deze omkukelt.
Via een smal geitenpaadje komen wij na een half uurtje lopen, klimmen en (g)lijden aan bij het uitgegraven stukje berg. Uit de achterliggende bergwand sijpelt nog steeds water, ook al is er al twee maanden geen regen gevallen. Een prima stek voor een woning, met een uitzicht over een groen dal.
Als eerste worden de pre-fab frames in elkaar gezet om zo het skelet van de woning te maken. Vervolgens wordt dit skelet verstevigd met metalen verbindingsstukken en grond-ankers om de woning orkaan-proof te maken. Volgens opgave van de timmerfabriek “Maxima” uit Port au Prince moet dit frame 15 jaar mee gaan. Deze fabriek wordt geleidt door het Nederlandse echtpaar ‘ de Gier’.
De volgende fase is het opbouwen van de dakvorsten. Dit was nogal een gewiebel en met wat schagen staat alles uiteindelijk op zijn plaats. Peter wordt echter stiller en stiller. Even later zien wij hem een sprintje trekken richting de bossages. Wanneer hij terugkomt is hij een echte ‘blanc’. Spierwit is zijn gezicht. Hij wil echter de klus afmaken en wil niet teruggaan naar de school. Hij wordt op een stoeltje vastgeprikt en aangesteld als opzichter en materiaal bewaker.
Tijdens de bouw worden wij geholpen door familie en vrienden van Madam Christian. Zij dragen de stukken aan en helpen mee met het timmerwerk.. Tijdens het aanbrengen van de buitenpanelen is het een herrie van geklop.
Marijke, Lenie en Marleen komen buurten en meteen wordt Marijke door een oudere dame besprongen die ook wel een huisje wil krijgen. Op de vraag; waarom? kwam als antwoord; dat Marijke de moeder van deze streek is en daarom voor haar kinderen moet zorgen. Tja, hoe reageer je daar weer op? Is het naïviteit? Is het gemakzucht? Is er werkelijke nood? Marijke heeft haar handen vol aan dit soort vragen.
Plotseling roept Lenie dat Marleen niet goed is geworden. Die zit met haar oren tussen de knieen en heeft een lichte zonnesteek opgelopen. Vlug de schaduw in en wat water op polsen en hoofd om weer bij de positieven te komen. Marleen vertelt later dat ze even helemaal weg was. Ze zag wel, maar hoorde even niets. Na een rustperiode in de schaduw knapt zij voldoende op om op eigen kracht en samen met Lenie en Marijke terug te gaan naar de school.
Peter is echter nog steeds stil. Het enige moment dat hij geluid voortbrengt is nadat hij een rijstwafel heeft gegeten en drie minuten later achter het huisje niet te reproduceren geluiden voortbrengt. Nog witter komt hij terug.
De rook vanuit de openlucht keuken doet hem echt geen goed. Madam Christian maakt op een open houtvuurtje de avond maaltijd klaar. De opstijgende rook is extreem en slaat op je luchtwegen.
Nadat de dakpanelen bevestigd zijn krijgt mevrouw Christian de symbolische sleutel overhandigd. Zij is helemaal gelukkig.
Indrukken van het bouwproces. Dit door ons gebouwde huisje staat op een half uur lopen van de school. De kosten ervan zijn door onze sponsoren betaald. Namens Madam Christian bedankt.
Ps. de kleuren zijn bepaald door de lokale welstandscommissie. Die willen een streekeigen identiteit.
Het straatbeeld in Haiti is kleurrijk en druk. Het ene moment rijd je door een drukke omgeving en vervolgens loop je over een eenzaam zandpad dat slingert door de bergen.
Klik op de kleine afbeeldingen en raak onder de indruk van het Haïtiaanse straatbeeld.
De missie van onze reis is het klussen aan de school in Ka-Blain en het opleiden van mensen in onderhoudswerkzaamheden.
De eerste resultaten zijn al zichtbaar:
Anthonio is geslaagd voor zijn schildersdiploma en krijgt bij de school een baan als schilder.
De Boutique is opgeleverd.
Schoolwinkel met Nederlandse vlag op de deur
Het toiletblok is opgeleverd.
De bovenetage staat in de primer en aflak.
De loodgieter weet nu hoe de waterpomp geautomatiseerd kan werken. En wat terugslag kleppen zijn waardoor de watervoorraad niet wegloopt bij lekkages.
De copiermachine is ingesteld op het vochtige klimaat. Nu geen last meer van grijsvegen wanneer de copierdrum warm wordt.
De laptops zijn ge-update en in de directiekamer heeft men een wireless netwerk gekregen.
De Rhino heeft een nieuw achterwiel gekregen.
Nog te doen:
Nieuw ras ontdekt in Haiti.
De geit met de gele horens. Deze zijn extra veilig in het donker. Rondrazende auto’s zien nu eindelijk waar die donkere geiten lopen.
Met verf van Heeren & Meijer verf wordt deze geit in het donker gezien.
Roy heeft al een hele vrienden en vriendinnen schare verovert.
geniet van de blijde gezichten.
